Tri kohët e Sofia Loren

View Gallery
23 Photos
Tri kohët e Sofia Loren
4a5af-16232113

Tri kohët e Sofia Loren
adoleshente

Tri kohët e Sofia Loren
AUGUST 1965, SOUTH WALES, SOPHIA LOREN

UNITED KINGDOM - AUGUST 01: Sophia Loren In South Wales On August 1965 (Photo by Keystone-France/Gamma-Keystone via Getty Images)

Tri kohët e Sofia Loren
c39aed86bfd07e0dee16f75d6541c595

Tri kohët e Sofia Loren
Capture

Tri kohët e Sofia Loren
cats

Tri kohët e Sofia Loren
cats1

Tri kohët e Sofia Loren
cats5

Tri kohët e Sofia Loren
e rritur

Tri kohët e Sofia Loren
film

Tri kohët e Sofia Loren
gjyshe luiza

Tri kohët e Sofia Loren
mamushja

Tri kohët e Sofia Loren
me toto

Tri kohët e Sofia Loren
miss

Tri kohët e Sofia Loren
shenim

Tri kohët e Sofia Loren
sofi

Tri kohët e Sofia Loren
sofia e vogel

Tri kohët e Sofia Loren
sogno

Tri kohët e Sofia Loren
Sophia Loren Mercedes 300 SL Gullwing 05

Tri kohët e Sofia Loren
Sophia-Loren-bestek

Tri kohët e Sofia Loren
sss

Tri kohët e Sofia Loren
vitet 50

Tri kohët e Sofia Loren
vogelushja sofia

Sophia Loren, një prej aktoreve më të dashura e të njohura në botë, deri më sot, nuk ishte rrëfyer kurrë. Në autobiografinë  sjellë në shqip  nga botimet “Pegi”,  ajo shtjerr jetën që nga fëmijëria e një vajze të dobët e zeshkane, e më pas, në rininë e bukur por të pasigurt, e deri në rrugëtimin që do ta çonte këtë rioshe napolitane drejt lavdisë ndërkombëtare

 Kjo historia e Loren-it i ngjan më shumë një përralle, bashkë me ballot, sprovat e rëndësishme dhe princat e kaltër. E megjithatë, pas divës së kinemasë, buzëqesh një grua e ndrojtur, por e vendosur, që ka vuajtur shumë, ka punuar edhe më shumë, ka dashur me pasion të vërtetë e me doza të lehta ironie. Ajo na shoqëron në qytezën e saj të shkatërruar nga lufta, në Romën e filmave të parë amerikanë, në Italinë e viteve të arta.

Ajo na njeh me Marcello Mastroianni-n dhe Cary Grant-in, Charlie Chaplin-in dhe Audrey Hepburnin, e shumë të tjerë. Ajo buzëqesh bashkë me ne mbi tapetet e kuqe në Hollywood, Cannes dhe Berlin. Gjithmonë ajo na çon edhe pas perdeve, ku rreh zemra e saj prej bashkëshorteje, nëne, gjysheje, përreth një familjeje të cilën e ka konsideruar gjithmonë, si filmi i saj më i mirë. I shkruar me zemër, ky libër është një udhëtim entuziazmues në historinë e kinemasë, një roman plot me jetë, një ëndërr që një ditë u bë realitet.  

Nga libri “Dje, sot, nesër – jeta ime”, kemi zgjedhur t’ju prezantojmë me një pjesë të jetës së saj,  për të cilën pak është folur. Larg glamour-it dhe  shkëlqimit në kinema e  larg paparazzi-ëve…Jeta e vogëlushes  Ciccolone, gjyshja e largët me të cilën ndante një emër, por jo marrëdhënie,  i ati që nuk u martua kurrë me të ëmën,  gjyshërit nga e ëma që gjithnjë i pa si prindër, fëmijëria e thjeshtë dhe e varfër e një vajze që megjithatë  mbante një mbiemër të fisnikërisë italiane

 

 

Sofia; gjyshja dhe vogëlushja

Hap një zarf me shënimin “Gjyshja” dhe gjendem e pafjalë, me gojën çapëlyer nën sytë e verdhë të habitur. S’arrij ta frenoj dot buzëqeshjen para shkrimit tim prej fëmije dhe, në të

qindtën e sekondës, kthehem në Pocuoli, në fëmijërinë time të hershme. Disa gjëra nuk mund të harrohen, edhe sikur të duash. Në atë letërz falënderoja gjyshe Sofinë për treqind lirat që

më kishte dërguar nga ana e të birit, Rikardo Shikolones. Im atë ia dilte mbanë të mungonte; edhe përmes postës. Gjyshe Sofia ishte një grua e ftohtë dhe e largët, të cilën e kisha parë

vetëm një herë në jetën time, dhe, pavarësisht kësaj, në letër i thosha se dita e kungimit të parë dhe krezmimit kishte qenë më e bukura e jetës sime dhe se “pagëzorja” më kishte dhuruar

një byzylyk të hollë ari; po ashtu edhe se isha hedhur “në klasë të pestë me notat më të mira”. Me pak fjalë i thosha atë që çdo gjyshe do kishte dashur të dëgjonte teksa shtirej se i interesoja,

se më donte fort. I lutesha madje edhe të falënderonte tim atë për mendimin. Kush e di kush më kishte shtyrë ta shkruaja. Ndoshta gjyshe Luiza, e cila edhe në situatat më të vështira këmbëngulte te mirësjellja. Ajo, që më kishte pritur në shtëpi qysh disa muajshe dhe më donte vërtet shumë; një dashuri e thjeshtë dhe e ngrohtë, përplot me përkujdesje. Ose ime më, që shfrytëzonte çdo pretekst për t’u lidhur me tim atë, me shpresën se do ta rifitonte sërish, duke përdorur gjithë sajesat e nevojshme. Tek e fundit s’ishte veçse një vajzë e re, së cilës i ishte marrë rinia. Tek e mendoj sot, s’është aspak rastësi që unë kam quajtur gjithmonë “nënë” dhe “baba” gjyshe Luizën dhe gjysh Domenikon, ndërsa time më thjesht “mamushe”. Vajzë, ime më, Romilda Villani, rrezatonte sharm edhe ishte shumë e talentuar. S’i interesonte shkolla, por i binte shumë mirë pianos dhe, falë një burse studimi, ia kishte dalë të hynte në Konservatorin e Napolit “San Pietro”, në Majelë. Në provim kishte luajtur “La campanella” të Listzit, duke u diplomuar me vlerësimin maksimal. Pavarësisht vështirësive ekonomike, gjyshërit i kishin blerë një piano gjysmëbisht, që rrinte  madhështore në sallonin e vogël të shtëpisë. Por ëndrrat e saj

shkonin më larg, ndoshta për shkak të bukurisë marramendëse. Mendjen ia kishte ngritur një konkurs i “Metro Goldwyn Mayer”. Po kërkonin në gjithë Italinë një sozi të Greta Garbos,

mbretëreshës së divave. Romilda, vetëm shtatëmbëdhjetë vjeçe, s’kishte humbur kohë dhe fshehurazi nga të vetët ishte prezantuar para jurisë, e bindur se do të fitonte. Dhe kishte

pasur të drejtë. Njësoj si në përralla kishte kapur podiumin dhe një biletë për në Hollivud. Por e ëma dhe i ati s’kishin dashur të dëgjonin arsye: as që bëhej fjalë të shkonte! Pastaj, Amerika

ishte me tërë mend nga ana tjetër e botës. Ata të MGM-së kishin shkuar me vrap në shtëpi për t’i

bindur, por ia kishin mbathur kokulur, të habitur e të zhgënjyer. Çmimi i kishte kaluar të klasifikuarës së dytë. Romilda nuk i fali aspak të vetët dhe sapo iu dha rasti i la për të ndjekur ëndrrën e saj: Romën dhe Çineçitanë. Do merrte ç’i takonte me çdo kusht. Por “Garboja” e Pocuolit nuk kishte llogaritur vetëm diçka: mbërritjen e beftë të dashurisë. Takimi fatal me të riun Rikardo Shikolone Murilo kish ndodhur në rrugën “Cola di Rienzo”, një mbrëmje vjeshte të vitit 1933. Ai qe i bukur, i gjatë, elegant dhe i zoti. Ishte goditur menjëherë nga ajo vajzë e mrekullueshme në kërkim të lavdisë e, për ta fituar, s’kishte gjetur më mirë se ta inkurajonte, duke shpikur një rol në kinema, që s’e kishte aspak. Ajo, që tashmë i njihte mirë radhët e gjata të mëtuesve, nuk mund ta besonte se me në fund e kish takuar princin e vet. Rikardoja kishte njëzet vjet mbi shpinë, nja dy parà dhe një familje me origjinë fisnike. Meqë s’ishte bërë dot inxhinier,

kishte gjetur një punë të përkohshme në hekurudhat e shtetit, në pjesën Romë–Viterbo. Pasioni i kishte çuar më pas në një hotel të vogël në qendër, ku kishin kaluar net të gjata dashurie.

Dhe ja, ‘për t’iu thyer vezët në shportë’, kisha ardhur unë. Pas lajmit të shtatzënisë së Romildës, Rikardoja ishte bërë konfuz dhe dalëngadalë ishte ftohur. S’hyja në projektet e jetës së tij,

ashtu siç nuk do të hynte kurrë ime më. Në mbrojtje të së bijës, në Romë kishte mbërritur pikë

plumbi nëna, duke pretenduar martesën, e cila do vinte gjithçka në vend. Dukej sikur Rikardo po bindej, kur në pah doli një detaj në dukje banal: s’kishte bërë krezmimin dhe bërja në ato

momente dukej edhe më e vështirë seç mendohej. Martesa nuk u bë, por im atë më dha, me hir a pahir, mbiemrin dhe një pikë gjaku blu. Është paradoksale të mendosh që s’kam pasur kurrë një baba të vërtetë, por, për kompensim, mund të quhem viskonteshë e Pocuolit, grua fisnike e Kazertës, titull i dhënë nga familja Hohenstaufen, markeze e Likatës Shikolone Murilo.

Një baule me urtësi dhe varfëri

Linda më 20 shtator 1934, hollake e shëmtaraqe, në repartin për vajzat–nëna të klinikës “Santa Margherita” në Romë. Siç them ngaherë, me vete mora si trashëgimi një baule me urtësi

dhe varfëri. Ime më këmbëngulte të më vinin byzylykun: kishte frikë mos më ndërronin në maternitet. Rikardoja, pa një perspektivë të qëndrueshme dhe plot dyshime, shpresoi një çast

se do t’i strehonte e ëma, Sofia, të cilën Romilda qe përpjekur ta falënderonte, duke më vënë emrin e saj. Por, gaboi sërish. Kështu, zuri një dhomë me qira në një pension dhe për disa

javë jetuam së bashku, si familje. Ose thuajse si e tillë. Për fat të keq mungonin paratë, mungonin gjërat më të domosdoshme, mungonte gjithçka. Im atë ishte shumë arrogant për të pranuar një punë çfarëdo, edhe pse nuk i kishte letrat në rregull për atë që synonte. Ime më mbeti pa qumësht dhe nisi të trembej seriozisht për shëndetin tim. Frika iu kthye në siguri ditën kur më la në duart e zonjës së shtëpisë dhe shkoi të kërkonte punë. Kur u kthye, më gjeti buzë vdekjes: zonja, nuk

dihet sa ish prirë nga qëllimi i mirë, më kishte dhënë një lugë me thjerrëza, që po më degdisnin në botën tjetër. Po Rikardoja? Ishte zhdukur, natyrisht. Romilda bëri të vetmen gjë të mundshme. Gjeti mënyrën të blinte një biletë treni për në Pocuoli dhe u kthye në shtëpi. Pa parà, pa burrë, me një foshnjë në krah, që gati po jepte shpirt, dhe me një “faj” mbi shpatulla për prishjen e reputacionit të familjes, sigurisht që nuk ishte për t’u pasur zili. Si do ta prisnin Vilanët? E përfshirë prej dëshpërimit, druante se nuk do ta qasnin as ata. Derën ia hapi nëna. Mjaftoi një vështrim që ajo të shqyente portën dhe të na përqafonte sikur të kishim qenë ngaherë aty. Nxori jashtë ca brandy, gotat e mira dhe, pas një dollie përplot me emocione, u mor direkt me mua.

– Këtu duhet qumësht femre, – tha menjëherë. U thirr mëndesha Xaranelë, e njohur në gjithë Kampanjën dhe për mbijetesën time Vilanët i bënë një premtim Shën Xhenaros, duke hequr dorë nga mishi për muaj të tërë: do t’i shkonte i gjithi Xaranelës, e cila do na i kthente në formë qumështi, cilësor e ushqyes. Askush nuk u ankua për një sakrificë të tillë. As baba Domeniku, thirrur Mimi, as dajat Guido e Mario dhe as teze Dora. “Bashkimi bën fuqinë” kështu kanë menduar përherë në familje. Por qumështi i Xaranelës s’mjaftoi për të më kthyer në formë.

– Kjo vajzë është keq, – diagnostikoi doktori teksa më vizitonte kraharorin e torturuar nga kolla e pashtershme. – Mirë do t’i  bënte ajri i malit… Dhe kështu nëna Luizë iu vu punës për largimin prej apartamentit të vogël buzë detit dhe transferimin e gjithë familjes në rrugën “Solfatara”. Dhe ishte zgjedhja e duhur. Mjaftoi shëtitja e parë në freskun e mbrëmjes për t’i dhuruar fytyrës sime thatanike një alamet buzëqeshjeje. – Shpëtoi! – tha nëna dhe, më në fund, mundi t’u kthehej e qetë shqetësimeve të veta të përditshme. Baba Mimi, një burrë i vogël e topolak, ishte shef reparti në fabrikën e municioneve të Ansaldos, e cila vite më vonë do ta shndërronte Pocuolin në një shënjestër të tmerrshme bombardimesh. Punonte shumë për moshën e tij dhe mbrëmjeve kthehej në shtëpi i sfilitur. Gjithçka që dëshironte ishte gazeta e tij dhe pak qetësi, por në vend të kësaj gjente një familje të madhe, gjithmonë të zhurmshme, që nëna përpiqej ta çonte përpara si të mundte, me forcën e vullnetit dhe shumë imagjinatë. Dy djemtë punonin në fabrikë, por jo gjithmonë, kurse teze Dora bënte daktilografisten. Pavarësisht kësaj, të mbledhura të gjitha së bashku, pagat e tyre nuk ia dilnin mbanë ta vinin darkën në tryezë çdo mbrëmje.

Ç’është e vërteta, më shumë se buka e ndoshta edhe më shumë se dashuria, përbërësi kryesor i kuzhinës së nënës ishte fantazia. Më kujtohen makaronat e saj me fasule, që zienin hareshëm në

kuzhinën tonë të vogël, duke lëshuar në ajër aromën e kaurdisjes me copa salloje, kur kishte. Ishte aroma e shtëpisë, e familjes që na mbronte nga bombat, nga vdekja e nga dhuna. Edhe sot

kur e ndjej, ia kris të qarës. Kujtoj pastaj farinelën2, makaronat me kungull, panxanelën3, gështenjat e thara të ziera… Një kuzhinë e varfër, bërë me asgjë, por gjithsesi një e ngrënë mbreti krahasuar me urinë që do të sillte lufta, sidomos gjatë fundit të muajve, kur rroga e Mimit përfundonte përgjysmë në ragunë e Luizës; një bollëk i pamundur të harrohet. Pallati në rrugën “Solfatara” kishte një hyrje prej mermeri të kuq me një nuancë të bukur, e cila s’kishte asgjë më pak se ato të vilave hollivudiane, që do të shihja më pas. Një e kuqe e ngrohtë, thuajse portokalli, e tëra napolitane. Kur e pashë më vonë, m’u duk ndryshe, me nuanca të trishta violë. Ndoshta

nga koha, ndoshta nga plagët e luftës, ndoshta nga sytë e mi më të mjegullt. Apartamenti ishte i vogël, por zgjerohej si një fizarmonikë, që të na nxinte të gjithëve. Për të fituar ndonjë gjë, ime më luante nëpër kafenetë e restorantet e Pocuolit dhe Naopolit. Ndonjëherë shkonte edhe në Romë, ku kthehej të takonte Rikardon. Por, një ditë u doli para prindërve, duke u dridhur e

tëra, dhe u tha se ishte sërish shtatzënë. – Po, se sipër plagës Zoti vë dhe ca kripë, – i qe kthyer Mimi, i dorëzuar përballë logjikës së mangët të asaj vajze kokëforte dhe të pandreqshme. Kësaj radhe, i riu Shikolone nuk ra në kurthin e kërcënimit dhe për ne as që deshi t’ia dinte më. Ime

motër, Maria, lindi si Vilani, më 1938–n, mbiemër që do ta mbante për shumë kohë.

Tim atë e pashë për herë të parë kur isha rreth pesë vjeçe. Që ai të vinte, mamaja i shkroi një telegram ku i thoshte se unë isha shumë sëmurë. Kështu, kur mundi, erdhi dhe më pruri një makinëz tejet të bukur, me pedale të kaltra, rrota të kuqe dhe emrin tim të dytë, Lela, anash. Isha aq e emocionuar për këtë takim, saqë as në fytyrë nuk e pashë edhe pse për mua im atë

ishte Mimi e askush s’ia zinte vendin. Ndonjëherë pyes veten nëse u ndje keq nga kjo. Fakt është që ajo makinëz rron ende; e ruaj të pa prekur në zemrën time. Një herë tjetër më pruri patina me rrotëza, me të cilat lëshohesha e lumtur në oborr. Maria më përgjërohej çdo ditë që t’ia jepja dhe unë, si motra e madhe sadiste që isha, ia jepja vetëm pasi i kisha vajosur. E shkreta vogëlushe Mari, sa herë është rrëzuar! Ndërkaq unë e jetoja jetën si të mundja, fshehur pas një veli të hollë, por të fortë droje. Po, vështirë të besohet, por kam qenë vërtet e ndrojtur, ndoshta edhe për shkak të kushteve ku ndodheshim. Im atë nuk ishte, ime më qe shumë bionde, e gjatë, e gjallë e, mbi të gjitha, e pamartuar. Bukuria e saj mbi të zakonshmen dhe mbi masën më vinte në siklet. Ëndërroja një mama normale e të sigurt, me flokë të zinj, përparësen shtrembër, duart e shkatërruara dhe sytë e lodhur. Si nëna ose si Antuaneta, së cilës do t’i jepja fytyrë dyzet vjet më vonë, te “Një ditë e veçantë”. Lusja Zotin që ime më të mos vinte të më merrte para

shkollës, sepse më vinte turp nga shoqet. Në institutin e murgeshave që frekuentoja, futesha në klasë o e para, o e fundit, pasi ishin ulur të gjitha. Kisha frikë mos më tallnin. Dihet, vajzat e vogla mund të jenë vërtet të këqija. Isha e rregullt dhe detyrën time e bëja si një ushtar, por mes të tjerëve ndihesha në siklet. Edhe ngaqë isha brune dhe e thatë, e të gjithë më thërrisnin “kruajtëse dhëmbësh”. Po një mike ama e kisha! Një mikeshë të vërtetë, që më shoqëroi gjithë jetën. Tani nuk është më: iku, duke marrë me vete fëmijërinë time dhe gjithë shijet e saj, të bukura e të shëmtuara. Quhej Adelë dhe jetonte në të njëjtin kat me mua.

Sapo zgjoheshim, takoheshim nëpër shkallë dhe rrinim bashkë deri në mbrëmje. Pas fillores na ndau shkolla – ajo shkoi në të mesmen teknike, unë te Pedagogjikja – por asgjë s’arriti të na

ndante vërtet. Familja e saj ishte paksa më pak e varfër ose ndoshta vetëm më e paktë në numër se e jona. Kështu, për ditëlindje, ajo merrte gjithmonë një kukull, që e ndante me mua. Ndërkaq,

ime gjyshe për Befanë më sillte karbon, për të më thënë që kisha qenë e keqe. Po tek e thoshte më shihte me ëmbëlsi dhe më jepte të kuptoja që nuk ishte aspak e vërtetë dhe se problemi

kishin qenë sërish paratë. Me luftën, uria u bë më e fortë: shpesh nuk i rezistoja dot aromës që shpërthente nga kuzhina e Adelës dhe i shkoja pranë me shpresë. Ndonjëherë e ëma e saj, jo shpesh, më ftonte për drekë. Vite më vonë, kur u ktheva në Pocuoli për të xhiruar një “speciale”, e ftova. Nga ai çast nuk u ndamë më, deri ditën kur nuk m’u përgjigj në telefon. Ishte ditëlindja ime, një nga më të trishtat, me sa kujtoj. Adela kishte pësuar një goditje dhe e kishin vënë në karrocë me rrota. Qante në heshtje kur të bijat i flisnin për mua, për ne, për jetën tonë fëmijërore.

Në shkollë tërhiqesha prej jetimeve, të cilat motrat i ulnin gjithmonë te rreshtat e fundit, si për t’u kujtuar sa fatkeqe ishin. Unë ulesha menjëherë para tyre, si të ndihesha mes fatit të keq dhe një normaliteti që s’më përkiste. Do të kisha dashur shumë ta vizitoja jetimoren që ndodhej në kuvend, po midis gjendej një shkallare e stërgjatë, ku ne nuk lejoheshim absolutisht. Murgeshat ishin të rrepta dhe unë kisha frikë, a thua se e mbanin një sy edhe nga unë. Kur na ndëshkonin, na kërkonin të shtrinim duart që të na i godisnin me shkop; të miat ama as nuk i prekën ndonjëherë. Isha e ndrojtur vërtet, por më pëlqente të shkoja kundër rrymës. Kur i deklaroja solemnisht gjyshe Sofisë për kungimintim të parë, e vërteta ishte që e kisha marrë vetë ca kohë më parë, në fshehtësi të madhe. Kisha shkuar në kishë, u vura në radhë, u gjunjëzova para priftit dhe, teksa ulja vështrimin, u përgjigja “Amen”. Me t’u kthyer në shtëpi, ia tregova sime gjysheje këtë aventurë, e bindur se do lumturohej që kishte një mbesë shenjte.

– Po ç’ke bërë! Ç’ke bërë! – ma ktheu me ulërimë, e dëshpëruar për atë thyerje rregullash të pavetëdijshme timen, e cila, tek e fundit, nuk ishte gjë tjetër veçse mënyra ime instinktive për të

takuar Zotin. Edhe sot e kërkoj, e hera-herës edhe e gjej, në vendet më të pamenduara.

Ato net në tunel

Kur shpërtheu lufta isha gjashtë vjeçe, kur mbaroi njëmbëdhjetë. Sytë e mi ishin plot me imazhe, që nuk do mundja t’i fshija kurrë. Nëse sjell ndërmend kujtimet e para, ndjej bombat, uturimën e sirenës antiajrore dhe ndukjet e urisë. Pale i ftohti, terri më i errët. Ka raste kur befas më kthehet frika. Duket e pabesueshme, por edhe sot fle me dritë ndezur. Të parët mbërritën gjermanët, të cilët në fillim ishin aleatët tanë. Mëngjeseve marshonin poshtë shtëpisë, të gjatë, biondë, me sy të kaltër dhe unë i vëzhgoja nga dritarja e hutuar, e mëdyshur mes ndrojtjes dhe eksitimit. Syrit tim prej fëmije nuk i dukeshin as të këqij dhe as të rrezikshëm, por gjyshërit, që më rastiste t’i dëgjoja pa dashur, flisnin për hebrenj dhe internime, tortura dhe thonj të shkulur, reprezalje dhe tradhti, që u jepnin një imazh goxha ndryshe. Në këtë pikë vrapoja në kuzhinë dhe i pyesja, por ata e mohonin: – Nuk kim’ thënë gjë,

– përgjigjeshin të padepërtueshëm….

 

 

 

 

 

Mëma Luiza

 

Unë, më 3 qershor 1943, në ditën e Kungimit të Parë dhe të Krezmimit, siç i rrëfej gjyshes në letër.

 

Një fotografi kur isha ende si kruajtëse dhëmbësh…

 

… kur fillova të rritesha me shpejtësi, aq sa mama Luizës iu desh të shtonte më tepër se një rrip për të zgjatur fustanin e bërë nga copa që na kishte dërguar tezja nga Amerika

 

Fotografia ime e parë me kostum banje, në moshën 14-vjeçare.

 

Në këtë periudhë rrija gjithnjë vetullngrysur, sepse mendoja që ishte shprehje fytyre në modë.

 

Ende në Napoli, në periudhën kur shkoja te maestro Serpe, në fund të viteve ’40.

 

Në fillim të viteve ’50, kur shkova në Romë, jetoja me mamushen dhe Marian dhe gjezdisja sa nga konkurset te reklamat… që ndonjëherë bëheshin në ballkonin e shtëpisë, në rrugën e Vilës Ada.

 

Këtu po bëhem gati bashkë me konkurrente të tjera.

 

…dhe në këtë foto të ‘50 jam në pasarelën e Miss Italia-s, veshur me një fustan të bardhë me thekë. Do të fitoja çmimin Miss Eleganca.

 

Një kopje e Sogno, 4 nëntor 1951 që ia kushtova mamushes. Atëherë më dhanë pseudonimin Sofia Lazzarro. Në brendësi, një seri e Principessa in esilio, ku interpretoja Michelle Dumas, “një vajzë të egër dhe armiqësore”, që përpiqet t’i fitojë zemrën princit të bukur Rojo.

 

Momente të rralla qetësimi me mamushen…

 

Në të vërtetë, nuk qetësohesha thuajse kurrë, siç shkruaj në këtë shënim të shumë viteve më vonë, ku ankohem se nuk e kam jetuar me të vërtetë adoleshencën duke qenë se isha në ndjekje të ëndrrës sime.

 

Më së fundi, erdhi kinemaja. Ja tek jam me Totò-në në Tempi nostri të ’54-ës…

 

… dhe me Carlo Mazzarella-n në Carosello napoletano, xhiruar në të njëjtin vit.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

logo-madam-mapo-png-e  mapo1   revista-mapo
¤